Skip to Main Content
Header-afbeelding

Nederlands thrillerauteur Michael Berg over zijn jubileumboek De Vermissing: ‘Ik heb mezelf ermee verrast’

Door de Kobo-redactie • juni 30, 2021

Alle schepen had hij achter zich verbrand toen hij in 2004 met zijn vrouw naar Frankrijk verhuisde om daar – eindelijk – te gaan schrijven. Hij debuteerde in 2008 met Twee Zomers, en na het winnen van de Gouden Strop in 2013 ging het hard met Nederlandse thrillerauteur Michael Berg – een pseudoniem voor Michel van Bergen Henegouwen. De Vermissing is zijn tiende boek.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, ik hoorde je zeggen dat De Vermissing misschien wel het spannendste boek is dat je ooit hebt geschreven. Waarom?

“Ik heb er echt van genoten om dit boek te schrijven. Mensen denken altijd dat het er zo, hop, uitvloeit, maar dat is niet zo. Althans bij mij niet. Het is soms echt worstelen om het boek eruit te krijgen, maar dit boek liep zoals het moest. Ik had de neiging om het einde steeds maar uit te stellen, zo spannend vond ik het zelf ook.”

Heb je van tevoren dan nog geen idee hoe het boek gaat eindigen?

“Soms heb ik dat ja. Dan ga ik zitten, en dan denk ik: ik zie wel wat er gaat gebeuren. Maar in dit geval wist ik het einde wel, en daar werk je ook naartoe. Een gedeelte is dus geen verrassing, maar ik bedacht me tijdens het schrijven dat er toch nog dingen waren die ik van tevoren niet bedacht had. Daarom vind ik dit het spannendste boek tot nu toe, want ik verras mezelf ermee.”

Is het toeval dat dit tiende boek, je jubileumboek, ook het spannendste boek is?

“Ja, dat is toeval – maar ik ben er wel echt heel trots op.”

In De Vermissing keert de hoofdpersoon uit je vorige boekenserie, journaliste Chantal Zwart, terug. Wist je dat ook al vanaf het begin?

“Nee. Dit verhaal over een vermissing zat wel in mijn hoofd - ik had alleen nog iemand nodig om ‘m uit te zoeken. En toen dacht ik, die heb ik: Chantal. Ze zat alweer een tijdje in de kast, dus ik dacht: ik haal haar eruit. Tot grote vreugde van mijn Chantal Zwart-fans.”

Wat maakt eigenlijk dat je boek een standalone is of een serie wordt?

“Dat hangt eigenlijk van het verhaal af dat ik wil vertellen. Je kunt een verhaal dat vanuit één perspectief verteld wordt, al spannend genoeg vinden. Als lezer weet je dan net zoveel als de hoofdpersoon. Maar bij andere verhalen heb je soms meerdere vertellers nodig. Chantal weet in De Vermissing niet dat ze gevolgd wordt, maar jij als lezer weet dat wel. Of je suggeréért dat ze gevolgd wordt – en dan ga je het ook geloven. Ik kies voor de structuur die het beste past bij wat ik wil vertellen. Als het simpel kan, waarom zou je het dan ingewikkeld maken. Dat maakt schrijven zo leuk.”

De Gouden Strop winnen – wat betekent dat voor jou als schrijver?

“Ja, ik was dolblij. In het thrillervak is dat echt de Champions League hè. Die prijs is heel belangrijk voor onbekende auteurs om bekender te worden. Bij een publieksprijs moet je al enige bekendheid hebben zodat er op je gestemd kan worden. Dit is een juryprijs – en als die voor jouw boek kiest, betekent dat een enorme kans. Mijn andere boeken zijn na het winnen ook veel beter verkocht. En: het was 10.000 euro. Daar kon ik in Frankrijk weer een jaar van leven.”

Je hebt De Vermissing geschreven ten tijde van de pandemie. Toch speelt die in het boek geen grote rol. Bewuste keuze?

“Ik wilde dit verhaal laten spelen in 2020, maar het was gewoon niet geloofwaardig als mijn hoofdpersoon, die een vermissing onderzoekt, de deur niet uit kan. Ik kan haar wel alles vanachter haar laptop laten doen, maar dat is niet spannend. Dus ik heb het een jaar teruggeplaatst, naar 2019, en gekeken wat er toen in Frankrijk aan de hand was. De gele hesjes spelen daarom een grote rol in het boek. Het revolutionaire wat zo past bij het land, en een personage dat valt voor een extremist, dat is het decor wat ik wil.”

Hoe heb je dat gedaan met de research voor het boek? Chantal kon de deur niet uit, maar jij ook niet.

“Het mooie is: je bent schrijver. Je mag dingen verzinnen. Ik woonde in de Limousin, waar een gedeelte van het verhaal zich afspeelt. Die streek ken ik heel goed. Maar soms gaat Chantal een pand in dat niet bestaat: dat kan dus gewoon. Ik hoef niet alles precies zo te beschrijven. Het is wel zo: áls je iets bestaands gebruikt, moet het wel kloppen. Versailles kan niet opeens in Zuid-Frankrijk liggen.”

Corona heeft jou, en je vrouw, persoonlijk ook behoorlijk geraakt, begreep ik.

“Ja, we hebben het beiden gehad, zonder het te weten in eerste instantie, en dat was niet mals. Ik had concentratieproblemen en zat een beetje suf zo achter mijn computer. Ik kon maximaal een half uur achter elkaar werken. Ik kan je zeggen: dan schiet het niet op met een boek. Pas op het einde was ik weer een beetje fris, en toen werd het weer leuk.”

Je wenst het boek sterkte toe. Waar eh, komt dat vandaan?

“Omdat het in een tijd uitkomt waarin heel veel uitgestelde boeken uitkomen. Tegelijkertijd hebben boekhandelaren weinig geld in kas, en kopen dus voorzichtig in. Als je uitkomt als er zes thrillers uitkomen is dat prima, maar als er 26 thrillers tegelijkertijd uitkomen zeg ik: succes.”

De Vermissing is een jubileumboek, wat staat er nog meer op stapel?

“We zijn bezig – maar ik kan er nog niet te veel over zeggen. Dit jaar komt er in elk geval niks meer.”

Kunnen we dan een roman van je verwachten? Je hebt ooit een roman geschreven toch?

“Klopt. Heller was een spannende roman, geen echte thriller. Ik vond het een goed boek, maar de boekhandel had er moeite mee. Het is toch Nederland hè: eenmaal in een vakje, dan moet je daar blijven zitten. Dus ik schrijf nu weer een thriller, maar net als in De Vermissing zit er ook een romantische verhaallijn in, dus stiekem maak ik er ook een roman van. Snap je?”

Wat lees je zelf graag?

“Ik lees niet genoeg, vind ik, maar áls ik lees, dan graag romans en thrillers. Romans om mijn stijl te slijpen en omdat het goed is voor je woordenschat. Thrillers vind ik interessant zodat ik kan zien hoe collega’s werken en verhalen opbouwen en om mezelf te amuseren.“

Heb je nog een paar mooie boekentips?

Spanning: Kamer 622 van Joël Dicker. Een geweldig boek. Dan ben ik echt een lezer, en denk ik niet na. De mooiste roman komt van Delia Owen, Daar waar de rivierkreeften zingen – dat vind ik werkelijk prachtig.”


Tot slot heb ik, het is inmiddels traditie, een paar dilemma’s voor je.

Boterham of croissant?

“Croissant. Weg met die Hollandse boterham.”

Standalone of serie?

“Ja, is een moeilijke. Ik zit er dus aan te denken of het een serie wordt… ik weet het echt niet. Als een verhaal heel gecompliceerd is, of als er een of ander mysterie doorloopt, dan is het logischer dat het een serie wordt. Maar een standalone kan ook heerlijk weglezen. Ik kan niet kiezen.”

Baret of brulcape?

Baret. Wat is een brulcape? (ik leg het uit, red.) Oh vreselijk, vreselijk. Een baret. Absoluut.”

Chantal of Ella?

“Chantal of Ella… Chantal. Ja, nee, dat is echt mijn maatje.”

Thriller of roman?

“Thriller. Maar dan echt een hele goeie.“

Credits fotograaf: JW Kaldenbach

Volg ons op @ op Instagram

Wil je contact met ons opnemen?

Klantenservice en ondersteuning Media-aanvragen

If you would like to be the first to know about bookish blogs, please subscribe. We promise to provided only relevant articles.