Skip to Main Content
Header-afbeelding

Lucy Woesthoff over vrouwen, het moederschap en social media: ‘Laten wij vrouwen elkaar steunen, de wereld is al uitdagend genoeg’

Door de Kobo-redactie • maart 12, 2021

Op 8 maart was het Internationale Vrouwendag – en wie kun je beter vragen naar de betekenis en het belang van die dag dan Lucy Woesthoff, die met haar boek Woman een ode bracht aan alle vrouwen. Lucy is getrouwd met zanger Dinand Woesthoff, en heeft vier kinderen: drie zoons en één dochter.

Natuurlijk praten we over haar boek, maar ook over het moederschap; de kracht én keerzijde van social media; kibbeling versus fish and chips (ze is tenslotte een geboren Britse) en waarom vrouwen soms zo lelijk tegen elkaar doen – terwijl ze juist zo veel van elkaar kunnen leren.

Even over Internationale Vrouwendag: heb je die dag nog iets bijzonders gedaan?

“Ik had het niet verwacht, maar het is toch wel bijzondere dag – maar ik heb het niet gevierd, ofzo. Mijn collega is Russisch en in Rusland is het bijna een nationale feestdag. Vrouwen krijgen bloemen en cadeautjes en worden in zonnetje gezet, het is echt een ding. In Engeland heb ik dat nooit op die manier meegekregen en ik dacht nu ook niet: ik móet iets regelen voor de dierbare vrouwen om mij heen.”

“De eerste keer dat ik er echt mee bezig was, was twee jaar geleden toen ik met mijn dochter meeliep met de Womens March in Amsterdam. Vorig jaar was het al corona, maar gisteren dacht ik wel: ik ga er zeker wát aandacht aan besteden, maar toen werd ik opeens zó veel getagd door andere vrouwen - en mannen ook trouwens. Het was een hele warme golf die ik kreeg, en dat door mijn boek.”

Vind je het een belangrijke dag?

“Ja, zeker. Het is echt een dag om je uit te spreken over grote issues, zoals genderongelijkheid. Het leeft ook meer en meer. Mensen snappen beter waarom het nodig is, zeker ook de afgelopen weken met de lijsttrekkers bijvoorbeeld. Als je ziet wat er gezégd wordt over vrouwelijk lijsttrekkers zoals Sigrid Kaag, dat is echt vreselijk. Seksisme is duidelijk nog steeds een probleem in Nederland. D66 is misschien niet helemaal mijn partij, maar ik heb diep respect voor hoe zij dit doet. Ze is een krachtige leider, ze buigt niet en gaat gewoon door, daar kan ik alleen maar respect voor hebben.”

Je boek Woman is ‘een viering van alles wat we zijn en wat we voor elkaar (kunnen) betekenen’. Soms lijken vrouwen elkaar zo naar het leven te staan, zeker op social media, vind je niet?

“Ja, en ik vind het zo onnodig. Ik denk dat we veel meer verbonden zijn dan we denken. Als vrouwen tegenover andere kritische vrouwen kwamen te zitten en een normaal gesprek hadden over wie ze zijn, hun hoop en dromen, in plaats van anoniem achter een scherm, dan weet ik zeker er altijd wel iets is dat ze gemeenschappelijk hebben. Als vrouw, partner, moeder, er is altijd wel iets dat verbindt - en dat zouden we veel meer moeten vieren.”

Het kan er hard aan toegaan, heb je daar zelf ook weleens mee te maken gehad?

"Ja, maar heel soms. Gelukkig zijn de meeste van mijn online interacties, zeker met vrouwen, erg positief. Maar vaak zie ik het erg veroordelend en persoonlijk worden in de commentaarsecties en ik denk altijd: waarom?”

Waar komt dat door denk je?

“Het is denk ik ook het gevolg van een frustratie. De lat wordt zo hoog gelegd voor en door vrouwen, er wordt zó veel van vrouwen verwacht, dat we terugtrappen uit frustratie. Dat moeten we een beetje doorbreken. Aardigheid wordt zo onderschat. Geef de ander eens het voordeel van de twijfel, zie het minder zwart wit.”

En dat leidt dan tot verbinding, of hoe moet ik dat zien?

“Ja, want kijk: iedereen is maar een mens. Op social media lijkt alles het perfecte plaatje, maar elk huisje heeft een kruisje. Iedereen. Ons gezin heeft verdriet gekend, dat laat littekens achter, natuurlijk. Maar het positieve dat je eruithaalt, is dat je wéét dat iets moeilijk kan zijn en dat maakt je empathischer naar anderen. Uiteindelijk struggelen we allemaal – dus we hoeven niet zo streng te zijn naar elkaar. Laten wij vrouwen elkaar steunen, de wereld is al uitdagend genoeg.”

Er zitten twee kanten aan social media dus. Wat brengt het jou?

“Voor mij is social media iets heel moois geweest. Ik heb er heel veel verbinding gevonden met heel veel mensen. Ik ben ook constant aan het leren. Ik probeer zoveel mogelijk verschillende mensen te volgen, met de nadruk op kwaliteit en inhoud. Social media zouden een inspiratiebron moeten zijn.”

Hoe kijk je tegen het socialmediagebruik van je kinderen aan?

“Ik heb drie jongens van 18, 14, en 10 en een dochter van 4. De jongens zitten meer op Snapchat - omdat ik op Instagram zit, denk ik, haha. Mum is not here, haha.”

“Voor de jongeren denk ik: zij kunnen verbinding maken met mensen over de hele wereld. Ze kunnen steun zoeken en vinden voor waar ze ook zorgen over hebben. Er is bijvoorbeeld veel openheid over geestelijke gezondheid en Instagram kun je echt connecten met rolmodellen. Maar die negativiteit in de comments en vrouwonvriendelijke dingen, daar zit geen filter op, en dat vind ik wel zorgelijk.”

Heb je daar dan regels voor, of?

“Je kunt ze niet volledig beschermen, maar je kunt ze er wel in begeleiden. Ik ben daar zelf heel open in, ik bespreek – tot hun grote schaamte – alles met ze, zodat ze streetwise worden in wat ze zien.”

Als we het toch over je kinderen hebben: Je bent een geboren moeder zei je, heb je nooit iets van: nu.even.níet?

“Tuurlijk heb ik dat. Ik vind het moederschap een cadeau, maar ik vind het ook soms gewoon heel zwaar. Het is het enige in mijn leven waarvan ik weet dat ik het heel goed doe – dat zegt ook iets over mijn onzekerheden – waarvan ik weet: ik kán dit. Maar dat neemt niet weg dat ik, zeker in de coronatijd waarin iedereen thuis is, zeg: ‘Jongens, ik ben ook maar een mens. Stóp met veertig keer per dag ‘MAMA!’ zeggen.’ Ik hou van ze, maar mag ik een uur voor mezelf? Eén uurtje maar.”

En… lukt dat?

“Ja, zeker. Af en toe gewoon tijd voor mezelf. Toen ik jonger was, vond ik het heel moeilijk om een grens te trekken, maar nu weet ik dat tijd voor mezelf essentieel is. Door mijn eigen ding te doen word ik een betere moeder en mens. Door momenten voor jezelf maak je ook de beste versie van jezelf.”

Is schrijven ook selfcare voor jou?

“Schrijven is absoluut een selfcare-moment. Het helpt me om iets op papier te zetten, dan ben ik het kwijt en kan ik er erna weer tegenaan.”

En heb je de smaak nu te pakken? Kunnen we een trilogie van je verwachten?

“Ik heb ontdekt dat ik schrijven heel leuk vind, en dat ik dat verder wil ontwikkelen. Of er nog een boek komt, tjsa… Ik heb wel afspraak voor een tweede boek, maar wat ik aan Woman zo mooi vind is dat het zo puur is. Het kwam echt uit mijn hart, en dat is de ook de kracht ervan, denk ik. Dus als het tweede boek er komt, dan is dat echt omdat ik dat wíl, niet omdat het moet.”

Hoe waren de reacties op je eerste boek?

“Fantastisch. Herkenning was het woord dat ik het meest hoorde. Ik dacht dat ik uniek was, maar waar ik mee worstel, is blijkbaar zo herkenbaar voor heel veel vrouwen. Ik kreeg duizenden berichten van vrouwen, maar ook mannen, dat ze aan het denken zijn gezet over hun kijk op vrouwen. Dat vond ik wel echt waanzinnig en super-inspirerend.”

Het boek werd heel goed ontvangen. Op de hoeveelste druk zit je inmiddels?

“Op de negende druk nu, en misschien is dat het enige project dat voordeel had van de coronasituatie: dat meer mensen gingen lezen. Ik had echt geen verwachting, en geen ervaring, en bestseller meemaken met je eerste boek is echt heel mooi.”

Wat lees je zelf eigenlijk graag?

“Ik heb Engelse literatuur gestudeerd en houd enorm van lezen, in elk mogelijk genre bijna: spiritueel, feministisch, poëzie, autobiografisch, geschiedenis. Oh en ik lees sowieso een keer per jaar Wuthering Heights van Emily Brontë. Sinds ik zelf schrijf, heb ik nog meer waardering voor schrijvers gekregen, hoe ze de karakters ontwikkelen en dat je door een boek zo intens geraakt kan worden, prachtig.”

Heb je nog boekentips?

“Zeker. Allemaal geschreven door vrouwen natuurlijk:

Terugkeer naar liefde – Marianne Williamson

Het blauwste oog – Toni Morrison

Wilde Zwanen – Jung Chang

Dan willen we je tot slot toch nog even deze dilemma’s voorleggen.

Papieren boek of eReader?

“Papier – sorry Kobo. Maar ik vind een eReader wel een fantastische toevoeging. Zeker als ik alleen wegga, dan weet ik dat ik heel veel boeken ga lezen en dan is scheelt het echt kilo’s aan bagage.”

Kibbeling of fish and chips?

“Ik eet al heel lang geen vis, af en toe word ik heel nostalgisch over Engelse fish and chips, dus die ga ik zeker nog een keer eten, voor ik sterf, haha.”

Woezel of Pip?

"Ohhhh, dit is net of je vraagt wie m’n lievelingskind is."

– Lucy denkt lang na –

“Oké. Pip.”

Rock of R&B?

“OMG. Ehm… Ja maar dan ga ik voor R&B als in Rhythm and blues. Chuck Berry enzo, dus niet R&B van Usher, haha.”

Volg ons op @ op Instagram

Wil je contact met ons opnemen?

Klantenservice en ondersteuning Media-aanvragen

If you would like to be the first to know about bookish blogs, please subscribe. We promise to provided only relevant articles.