Skip to Main Content
Header-afbeelding

Els Visser (30) zwom voor haar leven na een schipbreuk: ‘Ik dacht: ik ga dood, en had daar vrede mee’

Door de Kobo-redactie • februari 20, 2021

De nu dertigjarige Els Visser dobberde zes jaar geleden rond op een te kleine reddingsboot nadat de boot waarmee ze een trip maakte, vol water liep. Samen met een medepassagier besloot ze de groep te verlaten en naar een eiland te zwemmen, waar ze in de verte een puntje van zagen. Een hachelijke tocht van acht uur volgde, waarin Els vele malen dacht dat ze het niet zou overleven.

Ze kan het navertellen – en heeft dat inmiddels al vele malen gedaan. Ook schreef ze er een boek over: Geen zee te hoog.

Haar verhaal verveelt haar niet, maar Els beseft inmiddels dat ze meer is en wil zijn dan ‘dat meisje dat schipbreuk leed’. Afgestudeerd arts bijvoorbeeld, maar ook en vooral: triatleet. Topsporter. Ze merkt dat haar – vrij extreme - ervaring over doorzetten en je grenzen verleggen, mensen inspireert. Wij zijn benieuwd, en bellen naar Oostenrijk, waar ze traint voor de volgende triatlon, de Iron Man op Hawaii- tenminste, als ze zich daarvoor kwalificeert.

Ik weet dat dit niet je favoriete onderdeel is, maar ik ben toch wel benieuwd naar die zwemtocht. Vind je dat vervelend?

“Nee, zeker niet. Mensen vinden het verhaal van de schipbreuk ook het meest interessant. En dat snap ik ook, maar het is zes jaar geleden, dus ik had het ook wel een beetje afgesloten voor mezelf. Aan de andere kant zoek ik het ook bewust weer op, want ik heb er een boek over geschreven, dus dan kan ik niet zeggen: ik praat er niet meer over. Ik ben ook wel echt verbaasd over de aandacht die mijn boek krijgt. Bizar gewoon.”

Maar waarom dan toch een boek?

“Ik was kort na het ongeluk al vaker benaderd door verschillende uitgevers, maar dat heb ik eerst afgewimpeld. Ik zag dat schrijven echt niet zitten. Je kunt wel een goed verhaal hebben, maar je moet het ook goed kunnen ópschrijven, dacht ik. Toen kwam een uitgeverij met het idee van een ghostwriter, en toen ging ik nadenken. Mensen kunnen hier ook kracht uithalen. Het gaat niet om mijn verhaal, maar het verhaal dat anderen daardoor met mij delen. Ik kan mensen er mee inspireren en dat vind ik heel mooi.”

Wat vinden mensen uit je boek zo inspirerend?

“Ik denk vooral hoe ik ben omgegaan met het ongeluk. Hoe ik er iets positiefs uit heb gehaald. En hoe ik me nu volledig overgeef aan de wereld van de triatlon, ik denk dat mensen toch een soort bewondering hebben voor dat doorzetten. Het ongeluk heeft me ook dat inzicht wel gebracht, dat ik kan vertrouwen op mijn gevoel en op basis daarvan de juiste beslissingen kan nemen op cruciale momenten.”

Welk cruciale beslissingen bedoel je dan?

“De beslissing om weg te gaan bij die groep, om die boot te verlaten en geen hulp af te wachten, maar zelf in actie te komen. Dat moment heeft, samen met de beslissing om voor die Iron Man te gaan, het gewoon te gaan doen, het verschil gemaakt in het leven dat ik nu leid.”

Ja, even over die triatlon. De Iron Man. 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en als toetje nog even 42 km hardlopen. Dat doe je ehm, voor je lol?

“Ja, haha. Alhoewel: tijdens zo’n race denk ik: waarom doe ik dit, waaróm in godsnaam. En je weet ook niet eens of je het einde gaat halen, er kan van alles gebeuren onderweg. Maar het moment dat je over die finish gaat en je het gewoon gedaan hebt, die ontlading en voldoening is heel verslavend. Het komt uit je diepste binnenste.”

Is dat een pijn die overeenkomt met de pijn die je had tijdens die acht uur durende zwemtocht?

“Nee, de fysieke pijn na de schipbreuk was heel anders. Ik had toen geen pijn. Ik voelde niks, heel gek. Ik heb de zwemtocht ook niet als een race beschouwd, ik dacht dat ik zwemmend ten onder zou gaan. Ik zwom heel erg in het moment en was gefocust op elke slag die ik maakte. Ik zat in een soort van trance, en voelde mijn lichaam en ook de emoties die zou voelen als je denkt dat je doodgaat, niet. Je bent een soort van buiten jezelf.”

Uiteindelijk bereikten jullie een onbewoond eiland, waarna jullie werden gered. Was je de pijn toen snel vergeten, of hoe werkt zoiets?

“Tijdens het zwemmen dacht ik oprecht dat er een einde aan mijn leven zou komen. Het was zo uitzichtloos. Ik was ervan overtuigd dat dit het einde was. Het moeilijkste na het ongeluk vond ik eigenlijk om te verklaren en accepteren dat ik weer terug was. Ik dacht twee dagen lang dat ik doodging, en daar had ik ook vrede mee. En opeens was ik er weer. Ik snapte er niks van. Het heeft echt wel maanden geduurd voordat ik echt terug was op aarde en geloofde dat ik een nieuwe kans kreeg.”

Had je tijdens het ongeluk nog iets aan het feit dat je geneeskunde gestudeerd hebt?

“Ja, tijdens de nacht op de boot maakte ik continu afwegingen: wat als ik dit doe, dan raak ik onderkoeld, dan valt dat en dat uit. En tijdens het zwemmen dacht ik: wat kan ik doen dat levensverlengend is, om het moment van de dood zo lang mogelijk uit te stellen en om te vechten voor het leven. Want dat doe je, je geeft in die zin niet op.”

Heb je nog contact met de vrouw met wie je samen naar het eiland zwom?

“We hebben af en toe contact via de mail. Ze woont in Nieuw-Zeeland. Het zou echt top zijn als we elkaar weer eens zouden zien. Het is zo bijzonder om dit samen mee te maken. Als zij er niet was geweest, had ik de overtocht mogelijk niet gehaald. Het zou goed kunnen dat ik alleen de hoop had opgegeven en niet de moed had gehad om door te gaan.”

Zes jaar na dato wil je graag als triatleet gezien worden, en niet alleen als overlever. Maar je bent ook arts. Hoe wil je over tien jaar het liefst voorgesteld worden?

“Als… geen van beiden denk ik? Ik zie mezelf niet zo snel terug gaan naar het ziekenhuis en als arts werken, maar ik ga ook niet voldoening halen uit alleen maar het winnen van titels. Het lijkt me mooi als ik het uiterste uit mezelf kan halen uit de sport, en hoeveel titels ik behaal, dat zie ik wel. Over tien jaar is atleet zijn een onderdeel van mijn leven, maar het is niet mijn héle leven. Ik wil mezelf als persoon blijven ontwikkelen, kijken hoe ik de samenleving kan motiveren tot actievere leefstijl, me inzetten voor andere initiatieven en bewuster leven, in plaats van echt alleen atleet zijn.”

Je zei dat je altijd meer wilde, als kind al. Kunnen we dan ook een hele boekenserie van je verwachten?

“Haha. Mijn vriendinnen zeiden ook al: ‘Wat is je volgende boek, geen dal te diep?’ Haha. Ze hadden van alles bedacht. Maar goed, zeg nooit nooit, maar voorlopig even niet.”

Als laatste nog, ben je tevreden over je boek?

“Ja, heel blij. De hoofdstukken wisselen elkaar mooi af en is zit een mooie balans in tussen, vrij luchtig en dramatisch.

Succes met de voorbereidingen voor oktober. Ik ga proberen een rondje van 5 kilometer te rennen.

“Dank je wel. Succes.”

Geen zee te hoog door Els Visser

In Geen zee te hoog vertelt Els Visser hoe het was om een schipbreuk te overleven. Ze neemt je mee naar dat moment in 2014 in Indonesië waarna alles voor haar veranderde, zowel lichamelijk als geestelijk. Want de ramp deed haar beseffen wat het belang van mentale weerbaarheid is. De kracht die ze daar op zee in zichzelf ontdekte, zet ze nu in om haar grenzen in het dagelijkse leven te verleggen.

Haar bijzondere ervaring leerde Els vertrouwen op haar lichaam en uithoudingsvermogen. Bij terugkeer in Nederland blijft ze geneeskunde studeren maar ontdekt ze daarnaast ook haar ware talent: de Ironmantriatlon. Maar liefst 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en een marathon lopen van 42,2 km. Ze besluit professioneel triatleet te worden, wordt Nederlands kampioen in 2018 en slechts drie jaar na haar allereerste race eindigt ze hoog bij het wereldkampioenschap in Kona, Hawaï. Zelfs als ze er tijdens een race doorheen zit en het voelt alsof het niet meer gaat, weet ze dat ze nog een tandje bij kan zetten; ze overleefde ten slotte achttien uur op open zee. In Geen zee te hoog vertelt ze hoe iedereen zijn doelen kan bereiken met de juiste instelling. Met zichzelf als sprekend voorbeeld wil ze anderen motiveren en laten zien dat je meer kunt dan je denkt, misschien wel alles, als je maar op jezelf en op je eigen kunnen vertrouwt

Boek weergeven

Volg ons op @ op Instagram

Wil je contact met ons opnemen?

Klantenservice en ondersteuning Media-aanvragen

If you would like to be the first to know about bookish blogs, please subscribe. We promise to provided only relevant articles.